રોનલના વિચારો

તો થઇ જાય થોડો અલ્પાહાર, જો મુજ સમો હોય વિચારો પીરસનાર….

ભૌતિક રાહત કે માનસિક પીડા….???? by કૃણાલ પટેલ…

આંખોમાં સપના હઝાર લઈને, ચાલ્યા ઘરેથી,
દિલમાં યાદો ના પહાડ લઈને, ચાલ્યા ઘરેથી,

ખબર નથી આ રસ્તો ક્યાં લઇ જવાનો,
સેહલો નથી આ લાડવો ખાવાનો..

તો પણ ચાલી પડ્યા છે આ રાહ પર…
કસમ છે એ રામ ની…કે પાછા ની પડીએ કોઈ વળાંક પર….

તો પણ ઘર તો બહુ સંભારે છે ઘડીએ ઘડીએ..
પપ્પાનો ગુસ્સો ને મમ્મીનું વહાલ સાવરણીની સળીએ સળીએ….

હજુ પણ નથી ભુલાતું એ સ્પ્લેન્ડર ને ટોબું સાઇકલ…
ડોહાનું સેવ-સળ ને સ્કૂલ નો પેલો પટાવાળો માઈકલ…

વરસાદ ની રીમઝીમ કે માટી ની ભીનાશ માં એ સુગંધ નથી….
સવાર ની કિરણ કે સાંજ ની શીતળતામાં એ ઉમંગ નથી…

છતાં કેમ નથી સમજતું મન મારું….
મોહ-માયા ના રોગથી પીડાઈ રહ્યું છે મન મારું…

તા.ક.:–> કૃણાલ પટેલ મારો એક ખાસ મિત્ર, કે જે આજે એની ફેમીલી થી દુર અમેરિકા માં સારી નોકરી કરી રહ્યો છે…તો એને એની વેદના પોતાની પેહલી કવિતા થી વર્ણવી છે….

નવેમ્બર 18, 2010 Posted by | કવિતા | 2 ટિપ્પણીઓ

પહોચાવી દે….

તારી કોઈ ખબર પહોચાવી દે, થઇ(મારી) રાખ નજર પહોચાવી દે,

થયો પ્રશ્ન “ શું જગમાં છે તું?”

મળ્યો જવાબ “ના.” “રગેરગમાં છે તું.”

થાક્યો છુ દુ:ખના સપના જોઈ, હવેતો હસતી લહેર પહોચાવી દે,

તારી કોઈ ખબર પહોચાવી દે, થઇ(મારી) રાખ નજર પહોચાવી દે,

સાગર પીને પણ તરસ્યો છું,

તને યાદ કરી ઘણો વરસ્યો છુ,

ભલે એ ભીની માટી નાં આવે, પણ એ (આશુની)ખારી સુગંધ પહોચાવી દે,

તારી કોઈ ખબર પહોચાવી દે, થઇ(મારી) રાખ નજર પહોચાવી દે,

હમેશા હસ્યો છું અને હસાવી ને જ જઈશ,

ક્યાંથી (તું) વિચારી શકે કે સંસાર તારો ઉજાળીને જઈશ?,

રિતી-રિવાજો ના પહાડથી નીકળી, તુજ-મુજ રીશ્તાની સગાઇ પહોચાવી દે,

પ્રેમ છે એ ખબર પહોચાવી દે, હવે તો શાંત જ છે મારી કબર……પહોચાવી દે……પહોચાવી દે……

સપ્ટેમ્બર 14, 2010 Posted by | કવિતા | Leave a comment

તું(પ્રેમ)

તને જોઈ ગજા બહારની વાત કરી મુંકુ,

ભલે સુરજ હું નથી પણ તને ચંદ્ર સમી ગણી મુકું,

કેટ-કેટલી જીંદગી અધૂરી પડે પણ

દરેક જીંદગી માં ફક્ત તુજને જ સ્મરી મુકું,

દુનિયા દેખવા માટે(બધ્ધા) અધીરા બનતાજ હોય છે પણ

વારંવાર તને દેખ્યા પછી પણ મારી આંખો પ્યાસી કરી મુકું,

તારું ચિત્ર જોઈને જ ધડકન કંપી જાય છે

સાક્ષાત જોઈને તો જાણે ધરતીકંપ જ કરી મુકું,

મારા માટે આ આકાશ-પાતાળ તો કઈજ નથી,

તને શોધવા આવી તો કેટ-કેટલી શ્રુષ્ટિ ફરી મુકું,

તને જોઈ ગજા બહારની વાત કરી મુકું,

ભલે સુરજ હું નથી પણ તને ચંદ્ર સમી ગણી મુકું.

-રોનલ કનોજીયા

સપ્ટેમ્બર 3, 2010 Posted by | કવિતા | 1 ટીકા

આઝાદી

મળી ગઈ છે મારા દેશને આઝાદી, ઇન્સાનો ના આવેશ ને આઝાદી,

વિચારકને વિચારવાની આઝાદી, પત્રકારને લખવાની આઝાદી,

પબ્લિકને બોલવાની આઝાદી, પોલીસને (રિશવત) ખાવાની આઝાદી,

છોકરીઓ ને ફરવાની આઝાદી, ટપોરીઓ ને છેડવાની આઝાદી,

શિક્ષકને શિક્ષણ ની આઝાદી, વાલીઓને બાળકના રક્ષણની આઝાદી,

(એમ તો એવી કેહવત છે કે સોટી પડે ચમ-ચમ ને વિદ્યા આવે ધમ-ધમ, પણ થોડા દિવસ પેહલા જ વાચ્યું હતું કે ફલાણી શાળાના શિક્ષકે વિદ્યાર્થીને અંગુઠા પકડાવાની સજાને લીધે વિદ્યાર્થીના વાલીએ શિક્ષક પર કોર્ટમાં કેસ કર્યો)

(પુખ્તવયના)યુવાનને પૈસા ઉડાવવાની આઝાદી, માં-બાપ ને ઘરડાઘરમાં મુકવાની આઝાદી,

લોકોને ટેક્ષ છુપાવવાની આઝાદી, ગુંડાઓ(અર્થાત પોલીસ પણ કહી શકાય)ને હપ્તા લેવાની આઝાદી,

ઈજ્જતદારોને પોતાની ઇજ્જતની આઝાદી, એમના સુપુત્રોને (કોઈની)ઈજ્જત લુંટવાની આઝાદી,

ગરીબોને મફત ભણવાની આઝાદી, નેતાઓને એના નામે પણ ચણવાની આઝાદી,

કવિઓને કવિતા લખવાની આઝાદી, શ્રોતાઓને કવિતા સાંભળવાની આઝાદી,

મળી ગઈ છે મારા દેશને આઝાદી, ઇન્સાનો ના આવેશ ને આઝાદી.

-રોનલ કનોજીયા

ઓગસ્ટ 15, 2010 Posted by | કવિતા | 1 ટીકા

પહેલો વરસાદ

પ્રયાસ:- ખેડૂત માટે પેહેલા વરસાદ નું મહત્વ કેવું હોય છે તે સમજાવવા માંગું છું હું…

નાનો સરખો ઉમ્મીદનો દિવડો, આખા ઘર ને ઝગમગાવી ગયો,
ગરમીથી કંટાળેલો ખૂદ(ભગવાન), આજ વરસાદને વરસાવી ગયો.

નિર્દયતાની હદ પર આવીને, માટીને મહેકાવી ગયો,
ગરમીથી કંટાળેલો ખૂદ, આજ વરસાદ ને વરસાવી ગયો.

આશાનો રોટલો કૂટુ છું ઘરમાં,
મીટ માંડીને બેઠો છું રણમાં,
શુષ્ક આંસુ જોઈ જગતમાં,
ખુશીથી પલક ભીંજવી ગયો,
ગરમીથી કંટાળેલો ખૂદ, આજ વરસાદ ને વરસાવી ગયો

જીવન નદી સ્તબ્ધ થઇ છે મનમાં,
ચાલી રહ્યો ખૂદછે કંટકમાં,
વરસાદી વંટોળથી મનને હચમચાવી ગયો,
ગરમીથી કંટાળેલો ખૂદ, આજ વરસાદ ને વરસાવી ગયો.

ત્રાહિમામ પોકારી ગઈ હતી આ ધરા, આગનો ભઠ્ઠો બુઝાવી ગયો,
ગરમીથી કંટાળેલો ખૂદ, આજ વરસાદ ને વરસાવી ગયો.

નાનો સરખો ઉમ્મીદનો દિવડો, આખા ઘર ને ઝગમગાવી ગયો,
ગરમીથી કંટાળેલો ખૂદ(ભગવાન), આજ વરસાદને વરસાવી ગયો.

-રોનલ કનોજીયા

ઓગસ્ટ 13, 2010 Posted by | કવિતા | Leave a comment

ગરમી

મન ના વાદળા ના બંધારણ માં બંધાયેલો,
મારાજ મગજની “ગરમી”થી ઉશ્કેરાયેલો,

ક્યારેક આંસુથી મેં ક્યારો ખીલાયેલો,
થઇ ગયો ગુસ્સાના તાપથી એ પણ સુકાયેલો,

સુરજના તાપ થી પહેલા તો અકળાયેલો,
પછી પોતાની જ “ગરમી” થી ખૂદને સમજાયેલો,

પરસેવાના ખૂનથી મારો રુમાલ ભીંજાયેલો,
યાદ છે કે “કવિતા” ની જગ્યા એ “નિબંધ” બનાયેલો,

મગજના તાપની “ડમરી” માં હતો ફસાયેલો,
ક્યાંથી મળે ઠંડક જયારે મારા જ પડછાયામાં હતો હું છુપાયેલો

-રોનલ કનોજીયા

ઓગસ્ટ 13, 2010 Posted by | કવિતા | Leave a comment

ચોરી

ચોરી કરતી વેળાએ તો દેખી બધાને સંતાઈ ગયો,
ક્યાં ખબર હતી કે ભગવાનના હાથ માં ઝીલાઈ ગયો.

માફ કરજે મને, તારા દ્વારા પહેલી વાર માં જ પકડાઈ ગયો,
આપી(તે) સજા એવી કે માળો મારો વીંધાઈ ગયો.

કરી’તી ચોરી “દિલ”ની મેં ને ટાંકો “એની” સાથે જોડાઈ ગયો,
“૨૪” નો જ હતો તારો લા’લ ને મણકો માળા માં પરોવાઈ ગયો.

લગ્ન કર્યા પછી મને સૌ કહે છે કે તું થોડો બદલાઈ ગયો,
જાણે ” તોફાની સમુદ્રમાં નાવડી તો બચી ગઈ પણ શઢ એનો પીંખાઇ ગયો.”

આ’પા બૈરીનું ને પેલી’પા મમ્મી નું સાંભળું એ અટકળ માં હું ફસાઈ ગયો,
જાણે ” ધરતી અને આભ જોડાઈ ગયા ને વચ્ચે હું પીસાઇ ગયો.”

હત્યા કરી શકતો નહોતો એટલે આત્મહત્યા માટે દોરાઈ ગયો,
જાણે ” ધોબીનો ગાલુંડીયો ઘરનો ના રહ્યો એટલે ઘાટ પર જઈને ધોવાઇ ગયો.”

મર્યોના પૂરો પણ પાટા-પીંડી થી ભરાઈ ગયો,
જાણે ” આભ થી પડ્યો ખરો પણ ખજૂરી પર ટીંગાઈ(લટકાઈ) ગયો.”

ચિલ્લાયો તૂટ્યું સ્વપ્ન ત્યારે, વિચાર્યું નહિ કરું ચોરી હું “દિલ” ની,
નહિતો થાશે એવું કે “વગર ‘નાળીયેરે’ હું જ વધેરાઈ ગયો.”

-રોનલ કનોજીયા

ઓગસ્ટ 13, 2010 Posted by | કવિતા | 1 ટીકા

દિલ નું માનું કે મગજ નું???

પહેલીવાર દિલ મારું માનતું નહોતું,
તેમ છતાં કામ કર્યું મેં મગજ થી,

દિલ ચીસો પાડીને રડતું હતું ને
આંખો નું તેજ કેહ્તું કે કામ થયું હોય ખુશી થી,

શું એ કેહવત સાચી છે કે
થાય ભલું સૌનું જો કામ કર્યું હોય દિલ થી,

દિલ મારું કેહ્તું હતું ” જાહેર કરી દે સૌની સામે”
કે “(તારા)વિવાહ પછી પણ ચાહું છુ તને એટલી જ સિદ્ધતથી”,

મારા મગજે રોક્યો મને
“તારી તો કરી કેમ બીજાની કરે છે બરબાદ(જીંદગી) આવી વાતો થી”,

ફરીથી સારી શરૂઆતતો કરવી શક્ય નથી
પણ કરી તો શકે છે ને આનો અંત ખુશી થી,

તો શું મેં ખોટું કર્યું કે ના માની વાત દિલ ની
કે સાચું કર્યું મેં સ્વીકારી લીધી વાત મગજ ની?

-રોનલ કનોજીયા

તા.ક.:- આવો કશોક નવો વિચાર આવ્યો તો મારાથી આવું લખાઈ ગયું…એમ તો આ કવિતા કઈ નથી કેહતી પણ અમુક લોકો માટે બહુ કહી જાય છે…

ઓગસ્ટ 13, 2010 Posted by | કવિતા | Leave a comment

વેલેન્ટાઈન સ્પેશિયલ



આજે મને ખૂબ મજા છે આઈ,
મેં એક નહિ પણ અનેક સાથે છે valentine મનાઈ,

પેહેલી મને કહે હું પરદેશ થી છું આઈ,
અવનવી જાત-ભાતની વાતો છું લઇ,

બીજી કહે હું જ તારી રગે-રગ માં છું સમાઈ,
એ વાત હજુ તને નથી સમજાઈ,

ત્રીજી કહે જન્મથી થઇ છે તારી-મારી સગાઇ,
જાગતા-ઊંઘતા, રમતા-ભમતા મિલન થાય ને ના થાય બિદાઈ,

ચોથી કહે મીઠા અવાજથી દરરોજ ખૂશનુમા સવાર છું તારી લાઇ,
ગમું છું તને કહી દે, હું જ છું તારા પ્રેમ ની દવાઈ,

પાંચમી કહે તે જ સિંચન કર્યું ને તારા વડે જ છું હું ઉછેરાઇ,
તારું ઋણ ચુકવવા આ પ્રેમરૂપી ફળ છું હું લાઇ,

છઠ્ઠી કહે મારી ખૂશ્બુ લેવા ઘણા છે આકર્ષાઇ(આકર્ષાય),
પણ સુંઘી ને ફેંકી ના દેતા નહિ તો કહીશ તારા પર વિશ્વાસ ના મૂકાઇ(મૂકાય),

આજે મને ખૂબ મજા છે આઈ,
મેં એક નહિ પણ અનેક સાથે છે valentine મનાઈ,

હવા(પેહેલી)(ને મેં કીધું)
આ મનુષ્ય થી છે કેમ તું હરખાઈ,
તને મિતવા માટે તો એને factory ઓ છે વસાઈ,

પાણી(બીજી)(ને મેં કીધું)
આ તો તારી છે મોટાઈ,
નહિ તો કચરો નાખીને તારી નિર્મળતા મેં જ છે છુપાઈ,

જમીન(ત્રીજી)(ને મેં કીધું)
તારા માટે કરી છે ઘણી લડાઈ,
પણ સૌના માટે તું છે સમાન એ વાત ના સમજાઈ,

પંખી(ચોથી)(ને મેં કીધું)
તારા ટહુકા થી મારી સવાર છે તું લાઇ,
પણ એ જ ટહુકા સાંભળવા અમે પાંજરી(cage) છે બનાઈ,

ઝાડી-વૃક્ષ(પાંચમી)(ને મેં કીધું)
તને પત્થર મારીને કરું છું તારી બુરાઈ,
ઉનાળે છાંયડો લઉં ને શિયાળે તાપણું કરવા કરું છું તારી કટાઈ(cutting),

ફૂલ(છઠ્ઠી)(ને મેં કીધું)
તને આપીને હંમેશાથી valentine છે ઉજવાઈ,
છોકરી લઈ લે તો ઠીક છે નહિ તો તું પગ નીચે છે ચીબાઈ…..

-રોનલ કનોજીયા

નોંધ:-આમ મારો હેતુ એ છે કે “SAVE OUR NATURE”….. મારી valentine તો nature માં જ છે……

પેહલી- હવાની લેહેરકી
બીજી- પાણી
ત્રીજી- જમીન
ચોથી- પંખી
પાંચમી- ઝાડી-વૃક્ષ
છઠ્ઠી- ફૂલ….

તા.ક.:- આ કવિતા મેં ૧૪ ફેબ્રુઆરી ની આસ-પાસ બનાવી હતી….

ઓગસ્ટ 13, 2010 Posted by | કવિતા | Leave a comment

મમ્મી

(એમ તો મમ્મી વિષે ઘણું બધું લખી શકાય પણ હું આ નાનો પ્રસંગ લખી રહ્યો છું…)

એમના દિલનો દર્દ આંખો માંથી લહું થઈને વહેતો હતો,
એ ક્ષણ હજુ પણ મને યાદ છે જયારે હું “મમ્મી” ને “આવજો” કહેતો હતો.
આ તો મારી જ જીદ હતી USA આવવાની, એમને તો ક્યાં કોઈ મોહ હતો,
ભલે ત્યારે હું નહોતો જાણતો પણ, “મમ્મી” ને તો ખબર જ હતી કે હું એના કાળજા નો ટુકડો હતો.
મેં વિચાર્યું તમારા માટે બધા સગા-સંબંધીઓ (india માં) હતા,
અને આ બાજુ USA માં રહેવાનો હું એકલો હતો,
પછી ખબર પડી એકલા તો એ પડ્યા મારા વિના,
(કારણ કે) દીદી પરણી ગઈ અને હું એક નો એક એમનો દીકરો હતો.
નજર રાખ્યા કરતા દરરોજ એ રસ્તા પર, જે રસ્તા પરથી હું નીકળ્યો હતો,
કાશ! હું પાછો આવીને કહી દઉં એમને, બધું યાદ રહ્યું મને પણ “મમ્મી” તમને હું વિસર્યો હતો.
ભાવતું નહોતું જમવાનું એમને મારા વિના,
હું જ હતો જે ખાવા માં ખામી કાઢતો હતો,
મારી સામે હોવા છતાં હું દેખી ના શક્યો,
પળ-પળ માં “મમ્મી” નો પ્રેમ સમાયેલો હતો….

-રોનલ કનોજીયા

નોંધ:-અહી જયારે જાતે જમવાનું બનવું છું…ત્યારે ઘણી વાર બળી જાય છે તો કોઈક વાર ખરું કે તીખું બને છે તો મને એ પ્રસંગ જરૂર યાદ આવે છે કે દરરોજ હું મમ્મી ના જમવા માં કોઈ ને કોઈ ખામી કાઢતો જ હતો અને પછી મારી આંખ ભીની થઇ જાય છે….

તા.ક.:- આ  ફોટોના પાત્ર મારી કવિતા સાથે મેચ થાય છે કેમકે યશોદા માતા ને પણ એટલું જ દુ:ખ થતું હોય છે જયારે કૃષ્ણ ભગવાન એમને છોડી ને દૂર જતા રહે છે….જેટલું કોઈ ની પણ મમ્મી ને એમના થી દૂર જતા છોકરા ને જોઈને થાય છે..(અને એમાં મારી મમ્મીનો પણ સમાવેશ થાય છે…)

ઓગસ્ટ 13, 2010 Posted by | કવિતા | Leave a comment